Устодону омӯзгорони муҳтарам, ҳамкорони азиз!
Бо камоли эҳтиром ва самимияти беандоза ҳамаи шуморо ба муносибати Рӯзи омӯзгор, ки таҷассумгари эҳтиром ба илму дониш, арҷгузорӣ ба заҳмати омӯзгорон ва эътирофи мақоми баланди ин пешаи пуршараф мебошад, самимона табрик мегӯям.
Ба ҳар яки Шумо, ки бо меҳру муҳаббат, масъулияти баланди касбӣ ва садоқат ба рисолати омӯзгорӣ дар роҳи тарбияи насли соҳибмаърифат, эҷодкор ва ватандӯст заҳмат мекашед, саломатии бардавом, рӯзгори обод, хотири ҷамъ, неруи тозаи эҷодӣ ва комёбиҳои рӯзафзун орзу менамоям. Бигзор меҳнати пуршарафи шумо ҳамеша қадр гардад, шогирдонатон бо дастовардҳои илмию эҷодӣ ва ҳунарии худ мояи ифтихори устодон бошанд ва чароғи маърифат дар қалби наслҳои оянда ҳамеша фурӯзон бимонад.
Омӯзгор дар ҳама давру замон ҳамчун сарчашмаи дониш, тарбиятгари инсон, раҳнамои маънавӣ ва бунёдгузори тафаккури созанда эътироф гардидааст. Маҳз тавассути заҳмати содиқонаи омӯзгорон инсон ба олами илму маърифат ворид шуда, роҳи шинохти воқеият, дарки арзишҳои зиндагӣ ва расидан ба ҳадафҳои олии худро меомӯзад. Мақоми омӯзгор бо фаъолияти таълимӣ маҳдуд намешавад, зеро ӯ дар ташаккули ҷаҳонбинӣ, ахлоқ, завқи зебоипарастӣ, худшиносии миллӣ ва масъулияти шаҳрвандии насли наврасу ҷавон саҳми муассир мегузорад.
Меҳнати омӯзгор меҳнати ояндасоз аст. Натиҷаи фаъолияти ӯ дар донишу малака, ҷаҳонбинӣ ва рафтори шогирдон, дар пешрафти илму фарҳанг, рушди иқтисодиёт ва таҳкими пояҳои маънавии ҷомеа таҷассум меёбад. Аз ин рӯ, эҳтиром ба омӯзгор дар асл эҳтиром ба дониш, фарҳанг, инсон ва ояндаи миллат мебошад. Ҷомеае, ки ба мақому манзалати омӯзгор арҷ мегузорад ва барои фаъолияти самараноки ӯ шароити мусоид фароҳам меорад, ба рушди устувор ва пешрафти маънавию зеҳнии худ заминаи боэътимод мегузорад.
Дар шароити муосир, ки рушди босуръати илму техника, технологияҳои рақамӣ ва тағйироти иҷтимоӣ дар назди низоми таҳсилот вазифаҳои нав мегузоранд, рисолати омӯзгор боз ҳам муҳимтар мегардад. Имрӯз аз омӯзгор дониши амиқи касбӣ, ҷаҳонбинии васеъ, маҳорати баланди педагогӣ, тафаккури навоварона ва омодагӣ ба омӯзиши пайваста талаб карда мешавад. Омӯзгори муосир бояд дар баробари додани дониш ба шогирдон қобилияти мустақилона андешидан, ҷустуҷӯ кардан, таҳлил намудан, эҷод кардан ва пайдо кардани роҳҳои нави ҳалли масъалаҳоро низ омӯзонад. Танҳо дар чунин сурат метавон мутахассисони соҳибмаърифат, рақобатпазир ва ҷавобгӯ ба талаботи замонро омода намуд.
Барои мо, ки дар соҳаи санъати тасвирӣ ва дизайн фаъолият мекунем, мафҳуми омӯзгор маънои боз ҳам фарохтар дорад. Омӯзгори соҳаи санъат дар баробари омӯзонидани донишҳои назариявию малакаҳои амалӣ, дар ташаккули завқи зебоипарастӣ, тафаккури образнок, ҷаҳонбинии бадеӣ ва қобилияти эҷодии донишҷӯён нақши калидӣ мебозад. Ӯ ба шогирд меомӯзонад, ки зебоиро дар муҳити атроф дарк намояд, ба падидаҳои зиндагӣ бо нигоҳи эҷодӣ назар кунад, андешаи худро тавассути образу ранг, шаклу хат ва воситаҳои гуногуни бадеӣ ифода намояд.
Санъат забони хоси маърифат, эҳсос ва андешаи инсон аст. Он метавонад таърихи миллат, фарҳанги мардум, ормонҳои ҷомеа ва арзишҳои умумибашариро дар шаклҳои гуногуни эҷодӣ таҷассум намояд. Дар ин раванд омӯзгори соҳаи санъат рисолати бузургеро ба уҳда дорад: ӯ дар баробари парвариши истеъдод, барои ташаккули шахсияти эҷодкор, дорои завқи баланд ва масъулияти маънавӣ замина мегузорад. Ҳар як асари муваффақ, ҳар як тарҳи навоварона ва ҳар як дастоварди эҷодии донишҷӯ метавонад таҷассумгари дониш, таҷриба ва роҳнамоии омӯзгор бошад.
Донишкадаи давлатии санъати тасвирӣ ва дизайни Тоҷикистон ҳамчун муассисаи таҳсилоти олии касбӣ дар омода намудани мутахассисони соҳаи санъати тасвирӣ, дизайн ва дигар самтҳои марбут ба фарҳанги бадеӣ рисолати муҳимро иҷро менамояд. Мо масъулияти худро дар он мебинем, ки барои ташаккули муҳити мусоиди таълимӣ ва эҷодӣ, такмили маҳорати касбии омӯзгорон, рушди иқтидори зеҳнию ҳунарии донишҷӯён ва тарбияи мутахассисони ҷавобгӯ ба талаботи ҷомеаи муосир пайваста талош намоем.
Дар ин замина саҳми омӯзгорони Донишкада, ки бо дониш, таҷриба, маҳорати касбӣ ва муносибати эҷодкорона дар таълиму тарбияи донишҷӯён фаъолият доранд, шоистаи қадршиносии махсус мебошад. Ҳар як омӯзгор дар ташаккули муҳити эҷодӣ, ҳифзи анъанаҳои беҳтарини санъати миллӣ ва ҷустуҷӯи роҳҳои нави ифодаи бадеӣ саҳми худро мегузорад. Таҷрибаи устодони соҳибтаҷриба барои омӯзгорони ҷавон мактаби муҳимми касбӣ буда, ҳамкории наслҳо барои нигоҳ доштани пайванди анъана ва навоварӣ аҳаммияти калон дорад.
Яке аз вазифаҳои муҳими муассисаҳои таҳсилоти олии касбии соҳаи санъат тарбияи мутахассисоне мебошад, ки дар баробари азхуд намудани донишҳои муосир, ба фарҳанг ва таърихи пурғановати миллати худ эҳтиром доранд. Мероси меъморӣ, наққошӣ, ҳунарҳои мардумӣ, ороишоти миллӣ ва анъанаҳои бадеии тоҷикон сарчашмаи бузурги илҳом барои насли ҷавони эҷодкор мебошанд. Омӯзгор вазифадор аст, ки ин мероси гаронбаҳоро ба донишҷӯён омӯзонад, арзиши таърихию эстетикии онро шарҳ диҳад ва барои истифодаи эҷодкоронаи он дар осори муосир шароит фароҳам оварад.
Ҳифзи арзишҳои миллӣ маънои маҳдуд намудани доираи эҷодро надорад. Баръакс, шинохти амиқи фарҳанги миллӣ ба рассомону дизайнерони ҷавон имкон медиҳад, ки бо такя ба решаҳои маънавии худ асарҳои тоза, дорои мазмуни амиқ ва ҷавобгӯ ба талаботи замон офаранд. Дар ин раванд омӯзгор ҳамчун пайвандгари анъана ва навоварӣ, таҷриба ва ҷустуҷӯи эҷодӣ, донишҳои назариявӣ ва маҳорати амалӣ баромад мекунад.
Дар замони соҳибистиқлолии Ҷумҳурии Тоҷикистон барои рушди соҳаҳои илму маориф, фарҳанг ва санъат имкониятҳои муҳим фароҳам омадаанд. Таҳкими худшиносии миллӣ, эҳтиром ба арзишҳои фарҳангӣ ва муаррифии дастовардҳои миллати тоҷик дар арсаи байналмилалӣ аз ҷумлаи самтҳое мебошанд, ки дар онҳо саҳми омӯзгорону ҳунармандон назаррас аст. Омӯзгорони соҳаи санъат тавассути таълиму тарбияи мутахассисони ҷавон, ҳидоят намудани онҳо ба эҷоди асарҳои дорои мазмуни миллӣ ва рушди завқи эстетикии ҷомеа дар ин раванд саҳми арзанда мегузоранд.
Ҳамзамон, рушди санъат ва дизайн дар шароити ҷаҳонишавӣ тақозо менамояд, ки мутахассисони ҷавон бо дастовардҳои муосири илму техника, технологияҳои рақамӣ ва тамоюлҳои нави эҷодӣ шинос бошанд. Аз ин рӯ, такмили доимии дониш, истифодаи усулҳои муосири таълим, густариши робитаи назария бо амалия ва фароҳам овардани имкониятҳои бештар барои фаъолияти мустақили эҷодӣ бояд дар маркази таваҷҷуҳи омӯзгорон қарор дошта бошанд. Муҳим он аст, ки донишҷӯ на танҳо донишҳои омӯхтаашро такрор кунад, балки тавонад дар асоси онҳо андешаи мустақили худро ташаккул диҳад ва барои ҳалли масъалаҳои нави эҷодӣ роҳҳои муносиб пайдо намояд.
Масъалаи дигаре, ки дар фаъолияти омӯзгор аҳаммияти хосса дорад, тарбияи ахлоқӣ ва масъулияти иҷтимоии донишҷӯён мебошад. Истеъдод ва маҳорати касбӣ дар ҳамбастагӣ бо инсондӯстӣ, ростқавлӣ, меҳнатдӯстӣ, эҳтиром ба дигарон ва садоқат ба арзишҳои миллӣ мазмуни комил пайдо мекунанд. Омӯзгор бо рафтори намунавӣ, муносибати одилона ва садоқат ба касби худ ба шогирдон меомӯзонад, ки муваффақияти воқеӣ натиҷаи дониш, меҳнати пайваста ва масъулияти баланд аст.
Бо истифода аз фурсат, мехоҳам таъкид намоям, ки баланд бардоштани мақоми омӯзгор танҳо вазифаи соҳаи таҳсилоти олии касбӣ нест. Ин масъулияти муштараки давлат, ҷомеа, оила ва ҳар як фарди соҳибмаърифат мебошад. Эҳтиром ба омӯзгор бояд дар муносибати самимӣ ба меҳнати ӯ, дастгирии ташаббусҳои созанда, фароҳам овардани шароити муносиби фаъолияти касбӣ ва эътирофи саҳми ӯ дар рушди ҷомеа ифода ёбад. Ҳамзамон, омӯзгор низ бояд ба ин эътимоди баланд бо такмили пайвастаи дониш, риояи меъёрҳои ахлоқи касбӣ ва муносибати масъулона ба таълиму тарбияи насли ҷавон ҷавобгӯ бошад.
Устодону омӯзгорони азиз!
Рӯзи омӯзгор моро ба қадршиносии заҳмати инсонҳое даъват менамояд, ки бо қалби пурмеҳр ва иродаи қавӣ дар роҳи маърифат, камолоти инсонӣ ва пешрафти ҷомеа хизмат мекунанд. Шумо бо дониш, таҷриба ва заҳмати содиқонаи худ дар ташаккули насли нави мутахассисони эҷодкор, ҳифзи арзишҳои фарҳангӣ ва рушди санъати миллӣ саҳми арзанда мегузоред. Ҳар як дастоварди шогирдон, ҳар як қадами онҳо дар роҳи донишомӯзӣ ва ҳар як комёбии эҷодӣ самараи заҳмати омӯзгор ва нишонаи пойдории анъанаҳои неки устодию шогирдӣ мебошад.
Бо ҳамин эҳсоси эҳтиром ва қадршиносӣ бори дигар ҳамаи омӯзгорон, устодони донишкада, ҳамкорон ва собиқадорони соҳаи таҳсилотро ба муносибати Рӯзи омӯзгор самимона табрик менамоям. Ба шумо саломатии бардавом, умри пурбаракат, саодати хонаводагӣ, рӯҳияи болида, илҳоми эҷодӣ ва комёбиҳои нав ба нав орзу дорам. Бигзор дарси шумо ҳамеша самарабахш, фаъолияти эҷодиатон пурбор, шогирдонатон муваффақ ва номи неки шумо дар қалби онҳо ҷовидон бошад. Бигзор ҳар як рӯзи фаъолияти омӯзгориатон бо дастоварди нав, ҳар як талошатон бо натиҷаи нек ва ҳар як орзуи созандаатон бо амалӣ гардидани ҳадафҳои наҷиб ҳамроҳ бошад.
Рӯзи омӯзгор муборак, устодони арҷманд!
